Dawna amerykańska baza, która stała się lotniczym sercem Libii

Historia lotniska sięga jeszcze okresu włoskiej kolonizacji Libii. W 1923 roku Włosi wybudowali w tym miejscu bazę lotniczą Mellaha, która z czasem zaczęła odgrywać istotną rolę strategiczną w regionie Morza Śródziemnego. Podczas II wojny światowej obiekt przechodził z rąk do rąk – korzystały z niego wojska włoskie, niemieckie, brytyjskie i amerykańskie. Po zakończeniu wojny teren został przejęty przez Stany Zjednoczone, które utworzyły tam Wheelus Air Base. Baza szybko stała się jedną z najważniejszych amerykańskich instalacji wojskowych poza granicami Stanów Zjednoczonych. Dzięki położeniu nad Morzem Śródziemnym Amerykanie mogli prowadzić szkolenia lotnicze, operacje logistyczne oraz działania strategiczne obejmujące Afrykę Północną i Bliski Wschód.

Koniec amerykańskiej obecności i narodziny lotniska cywilnego

Wheelus Air Base funkcjonowała przez ponad dwie dekady jako ogromny kompleks wojskowy przypominający niewielkie amerykańskie miasto. Na terenie bazy znajdowały się osiedla mieszkaniowe, szkoły, zaplecze techniczne i infrastruktura wojskowa obsługująca setki żołnierzy oraz personelu cywilnego. Sytuacja zmieniła się po przejęciu władzy przez Muammara Kaddafiego w 1969 roku. Nowe władze Libii rozpoczęły proces usuwania zachodnich wpływów wojskowych z kraju, co doprowadziło do opuszczenia bazy przez Amerykanów. Formalne zamknięcie Wheelus Air Base nastąpiło 11 czerwca 1970 roku. Obiekt przejęły libijskie siły powietrzne, nadając mu nazwę Okba Ben Nafi Air Base.

Przez kolejne lata lotnisko Mitiga zachowało przede wszystkim charakter wojskowy, choć infrastruktura stopniowo była dostosowywana do potrzeb ruchu cywilnego. Oficjalne otwarcie portu dla regularnych lotów pasażerskich nastąpiło w 1995 roku. Początkowo pełnił funkcję uzupełniającą wobec większego lotniska w Trypolisie, jednak sytuacja zmieniła się po wybuchu wojny domowej i zniszczeniu głównego portu lotniczego stolicy. Wówczas Mitiga praktycznie z dnia na dzień stała się najważniejszym lotniskiem całej Libii.

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów Mitigi pozostaje jej nietypowa infrastruktura terminalowa. W przeciwieństwie do nowoczesnych portów budowanych od podstaw jako lotniska cywilne, Mitiga wykorzystuje dawne budynki administracyjne amerykańskiej bazy wojskowej. Stary obiekt został zaadaptowany do obsługi pasażerów i mimo swojego wieku nadal spełnia swoją funkcję. Terminal nie imponuje rozmiarami ani luksusem, jednak nie sprawia również wrażenia zaniedbanego czy całkowicie przestarzałego. Wnętrza są stosunkowo proste, ale funkcjonalne, czyste, a infrastruktura została dostosowana do obsługi regularnych połączeń międzynarodowych.

Lotnisko bez rękawów i strategiczna rola dla Libii

W oczy rzuca się również sposób organizacji ruchu pasażerskiego. Na lotnisku nie ma rękawów ani mostów prowadzących bezpośrednio do samolotów, co odróżnia Mitigę od większości współczesnych portów lotniczych. Po odprawie pasażerowie przewożeni są autobusami na płytę postojową, gdzie odbywa się wejście na pokład samolotu bezpośrednio po schodach. Takie rozwiązanie jest typowe dla wielu lotnisk Afryki i Bliskiego Wschodu, jednak w przypadku Mitigi dodatkowo podkreśla wojskowe pochodzenie całego obiektu. Dla wielu podróżnych to doświadczenie przypomina bardziej funkcjonowanie lotnisk sprzed kilku dekad niż nowoczesnych hubów.

Pomimo stosunkowo skromnej infrastruktury Mitiga pełni dziś strategiczną rolę dla całej Libii. To właśnie stąd realizowana jest większość międzynarodowych połączeń do Turcji, Tunezji, Egiptu, jak i Rzymu. Lotnisko obsługuje zarówno ruch biznesowy, jak i tysiące Libijczyków podróżujących za granicę w celach medycznych, edukacyjnych czy rodzinnych. Obsługiwani są również zagraniczni turyści – choć ich liczba jest stosunkowo niewielka – którzy podróżują do Libii wyłącznie w ramach „skrojonych” przez libijskich operatorów wycieczkach. W kraju, który przez lata pozostawał pogrążony w chaosie politycznym i konfliktach zbrojnych, Mitiga stała się jednym z najważniejszych symboli funkcjonowania państwa oraz utrzymywania Libii w kontakcie z resztą świata.